De vrijsters

Scroll naar beneden voor de andere vrijsters. 


Glutenvrijster Anke

Mijn naam is Anke van Roessel. Ik ben 30 jaar en de oudste zus van de glutenvrijsters.

Inmiddels ben ik 14 jaar samen met Peter. In 2009 zijn we getrouwd. Samen hebben we drie kinderen: Matthijs van 6, Evelien van 4 en Jochem van bijna 2. Ik heb de opleiding HBO Pedagogiek gedaan, afgestudeerd als docent en trainer/opleider. Een klein jaar na mijn opleiding ben ik voor het eerst moeder geworden. Vanaf dat moment ben ik ook fulltime voor Matthijs gaan zorgen, wat me nog steeds erg goed bevalt. Ik vind het heerlijk om voor onze drie lieve en eigenwijze kinderen thuis te zijn. Dat geeft me ook de vrijheid om dingen aan te pakken om mezelf te ontwikkelen en om te genieten van zaken die me energie geven. Ik lees graag en meestal ben ik op zondagochtend een stevige ronde aan het fietsen.

Diagnose coeliakie

Ik weet sinds het voorjaar van 2007 dat ik coeliakie heb. Ik was de eerste van ons gezin met deze diagnose. Vanaf mijn puberteit heb ik altijd gekampt met vermoeidheidsklachten. Ik ging daarvoor regelmatig naar de huisarts, maar werd altijd weggestuurd met ‘het zit tussen je oren’ of ‘je hebt nu eenmaal een druk leven’. Maar de realiteit was dat ik in al die jaren nauwelijks ging stappen of drukte opzocht, omdat ik me echt te moe voelde.

Bij opnieuw een bezoek aan de huisarts stond ik erop dat er minimaal één of ander bloedonderzoek gedaan werd. Daaruit kwam dat ik een tekort had aan vitamine B12, ijzer en dergelijke. Toen werd ik doorgestuurd naar een internist en daar werd heel snel na een biopt eindelijk de diagnose coeliakie gesteld. Nu wist ik eindelijk waar al die klachten vandaan kwamen en kon ik er gelukkig iets aan doen. Toen kwam de uitdaging om aan het glutenvrije dieet te beginnen.

Glutenvrij dieet

Al vrij snel hadden we het dieet redelijk onder de knie en probeerden we zo lekker mogelijk brood te bakken. Bij het eerste bezoek aan de diëtist, twee weken na de diagnose, kon zij mij al niks nieuws meer vertellen. Ik was in die tijd al samen met Peter. Ook bij mijn schoonouders thuis werd meteen naar oplossingen gezocht, zodat ik daar ook ‘gewoon’ kon eten. Samen met Peter heb ik voor de eerste glutenvrije zomervakantie een broodbakmachine gekocht en zijn we in Nederland in een stacaravan op vakantie geweest. De jaren die volgden hebben we vaak gekampeerd, omdat je zo vrij gemakkelijk glutenvrij kunt eten. Thuis werd het er alleen maar gemakkelijker op, aangezien mijn beide zusjes in de maanden die volgden dezelfde diagnose als ik kregen.

Oktober 2008 ben ik gaan samenwonen met Peter, maar ook bij ons bleef bijna alles in huis glutenvrij, zeker het avondeten. Alleen at Peter glutenvol brood. Nog steeds zijn verjaardagen en feestjes (waaronder ons huwelijk in 2009) compleet glutenvrij, zodat mijn ouders, zusjes en ik ons niet druk hoeven maken. Bovendien vind ik het ook echt gemakkelijk. Bitterkoekjes zijn van nature glutenvrij, net als crème mergpijpjes, naturel chips enzovoorts. We proberen kosten te besparen door zoveel mogelijk van nature glutenvrije producten te gebruiken en zelf het brood (en andere lekkernijen) te bakken.

Kinderen en coeliakie?

Met de komst van onze kinderen, kwam direct de vraag of zij wel of niet coeliakie konden ontwikkelen. Bij Matthijs hebben we bij voorbaat besloten hem sowieso zijn eerste levensjaar glutenvrij te laten eten. Dit kon volgens ons geen kwaad (baby’s mogen het eerste half jaar sowieso geen gluten) en we wilden hem niet zo jong eventueel confronteren met coeliakie gerelateerde klachten. We zijn daarna naar een kinderarts gegaan (nadat Matthijs 3 maanden wel gluten had gegeten) om te kijken hoe we verder moesten, aangezien de kans naar ons idee vrij groot was dat onze zoon ook coeliakie kon ontwikkelen.

Matthijs kreeg daarop een bloedonderzoek naar zowel de antistof als ook DNA onderzoek (vooraf wisten wij niet dat dit mogelijk was). Uit het onderzoek bleek niet alleen dat hij geen antistoffen had, maar dat hij ook geen van de beide genen bleek te hebben, die je nodig hebt om coeliakie te kunnen ontwikkelen. Wat een fijn gevoel dat Matthijs nooit coeliakie kan krijgen. Vanaf dat moment zijn er meer glutenvolle producten in huis gekomen, omdat ik voor het eerst met mijn dieet in de minderheid was.

Bij onze tweede, Evelien, hebben we hetzelfde beleid gevoerd als bij Matthijs. Alleen werden we bij haar met andere dingen geconfronteerd. Als snel kreeg zij ernstige eczeem en toen ons meisje een paar maanden oud was, kreeg ze een groeiachterstand, ondanks dat ze nog geen gluten binnen kreeg. Een paar maanden en vele kinderarts bezoeken later bleek dat Evelien een koemelkallergie had en daarnaast ook allergisch bleek te zijn voor kippenei. Zij had wel het gen voor coeliakie, en eind 2016 kwam helaas ook voor haar de diagnose coeliakie.

Jochem mist de genen, die nodig zijn om coeliakie te kunnen ontwikkelen. Net als Matthijs kan hij het dus ook niet ontwikkelen.

Glutenvrij genieten

Het coeliakie dieet is levenslang. Dat klinkt zwaar en af en toe heb ik een moeilijk moment, omdat ik niet alles kan eten, maar je kunt niet beter glutenvrij eten dan bij mijn ouders thuis. Daar zijn we namelijk met vijf (en dus nog steeds in de meerderheid).

We hebben (met name mijn vader) in de afgelopen 10 jaar veel geëxperimenteerd om het lekkerste brood te kunnen maken wat mogelijk is. Mijn vader zou zo een (banket)bakkerij kunnen beginnen en dat vinden niet alleen de ‘gluutjes’! Ook vrienden en familie vinden zijn taarten overheerlijk. In eerste instantie deed hij dat allemaal voor ons, omdat hij de enige in het gezin was zonder de diagnose. De verrassing dat ook hij coeliakie heeft, kwam pas veel later.


Binnenshuis is coeliakie niet eens meer een echt gespreksonderwerp, het is zo normaal. We genieten van alles, samen, heerlijk glutenvrij!


Glutenvrijster Renza

De middelste glutenvrijster ben ik, Renza Langerwerf. Ik ben 28 jaar, getrouwd sinds januari dit jaar met Aleksis en we hebben een zoon Soren, die in april geboren is. Samen met mijn gezin wonen we in het bruisende centrum van Tilburg. In mijn dagelijkse leven ben ik werkzaam als verpleegkundige op de afdeling Maag Darm Lever binnen het Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg en volg ik op dit moment een specialisatie tot MDL verpleegkundige. Binnen ons gezin kreeg ik als een van de laatsten de diagnose coeliakie.

De erfelijkheid was erg duidelijk. Hoewel ik geen klachten of andere verschijnselen had, heb ik me na het nodige schoppen, boosheid en ontkenning voor de zekerheid toch laten controleren door middel van een maagonderzoek met een biopt. Ik was erg bang dat de uitslag positief zou zijn. Naarmate de afspraak bij de internist dichterbij kwam, ben ik alles nog gaan eten wat ik niet meer zou mogen eten met coeliakie. De zakken paprika chips, stroopwafels, hamburgers en bastogne koeken vlogen er doorheen, want wat als ik dat straks allemaal niet meer mocht eten?

De uitslag was inderdaad coeliakie...

Fout frietje

Rond de tijd van mijn diagnose (2008) zat ik midden in mijn uitgaansperiode. Het bier vloeide rijkelijk en een vette hap ging er gemakkelijk in. Tja, dat kon ik ineens niet meer. Dan maar de wijn proberen en enkel een frietje, mits dit apart gebakken werd. Zo kwam ik voor het eerst in een situatie terecht waarin het fout ging. Ik was op stap met vriendinnen in Breda. Even een hapje eten en dan nog naar ‘Kerkplein’, een discotheek. Bij de friettent vroeg ik of de friet apart gebakken werd. Ze gaven aan van wel en ik heb daarop vertrouwd. Vervolgens stonden we midden op de dansvloer en voelde ik mijn buik rommelen, oh nee! En ja, het ging gigantisch mis, midden op de dansvloer… Mijn vriendin ging nog naar de friettent om verhaal te halen en wat bleek: ze bakten toch de hamburgers in hetzelfde vet als de friet, dus kruisbesmetting.

Ik voelde me zeer ellendig en kon meteen naar huis. Ondanks deze ervaring ben ik vrij nuchter over mijn ziekte (die ik ook liever zo niet noem). Zo erg en gênant als die keer in de discotheek heb ik gelukkig niet meer meegemaakt. Ik ben een echte levensgenieter, ga regelmatig naar meerdaagse metalfestivals, reis de wereld rond en ga graag een dag met ons gezin naar de Beekse Bergen. Zo heb ik bijna vijf maanden in Mexico gewerkt en gereisd en daar ook Spaans geleerd, zodat ik goed kon uitleggen wat ik niet mag eten. Als ik daar aan terugdenk, ging dat vrij goed. In 2013 reisde ik een maand door Indonesië. Ik had deze keer wel een vertaling meegenomen en liet dit overal zien. De hele reis heb ik fantastisch gegeten, ben op een goede manier afgevallen en heb, jawel, maar één wind moeten laten. Mijn darmen zijn nog nooit zo rustig geweest als daar. Zelfs een week in Egypte is zonder stress en problemen verlopen.

Voor mezelf heb ik een manier gevonden om met coeliakie om te gaan en dit gaat me goed af. Als ik twijfel of er iets te eten is op de plek waar ik heen ga, neem ik vooraf contact op, of neem voor de zekerheid een pakje rijstwafels mee. Er is altijd wel iets wat ik wel mag eten. Daarnaast scheelt het voor ons als gezin dat onze vader graag experimenteert met broodbaksels, taarten en andere lekkernijen én dat hij niet opgeeft als het een keer mislukt.

Bakkerij van den Biggelaar

Ik maak er zelf een uitdaging van lekkere en gezonde muffins, mueslirepen en chocolade brownies met fudge topping te maken. En dat allemaal zonder toegevoegde suiker. Ook al mag ik veel niet meer eten, ik ben altijd wel op zoek gegaan naar lekkernijen die ik wel mag. En dat eet ik dan ook helemaal op. De dooddoener van ‘oh dan zal je wel veel afvallen als je niets meer mag eten’, geldt voor mij dan ook niet. Daarnaast stoppen fabrikanten in glutenvrije producten zoveel suiker, dat ik dat liever ook niet eet. Dus dan maar net als pap zelf proberen en bakken.

Als mijn brood op is, fiets ik naar bakkerij van den Biggelaar en ben ik weer voorzien. Op mijn beurt neem ik muffins mee die zij dan mogen testen. Al met al heb ik mijn dieet goed kunnen inpassen in mijn dagelijks leven en ervaar ik het zeker niet als een last. Het feit dat we met het hele gezin ‘glutenvrij’ zijn, is zeker gemakkelijk en daarom geen onderwerp meer van gesprek.’



Glutenvrijster Michelle

Ik ben de laatste glutenvrijster, Michelle van den Biggelaar. De jongste van de drie zusjes, en de laatste van de zusjes met deze achternaam. Ik ben 23 jaar en woon sinds kort samen, met mijn vriend Martijn, in Amsterdam. Vorig jaar heb ik de pabo afgerond en nu werk ik op een montessori basisschool in groep 7/8. Ik ben een lange tijd leiding geweest bij scouting, waar ik nog steeds regelmatig te vinden ben. Daarnaast ga ik graag stappen, maar technofestivals zijn mijn favoriet. Verder houd ik van borrelen, uit eten en vakantie.

Diagnose

Ik geloofde eerst niet dat ik coeliakie had. Achteraf gezien waren de symptomen er wel, ik was er alleen aan gewend geraakt. Rond mijn twaalfde wist ik dat ik glutenvrij moest eten. Dat ging automatisch omdat de rest van het gezin snel volgde met het glutenvrij dieet. Ik voelde me beter en ben nog een stuk gegroeid. Een symptoom van coeliakie is namelijk een groeiachterstand. Tijdens de puberteit werd ik behoorlijk opstandig. Ik had geen zin in het uitleggen wat ik wel en niet mocht eten aan anderen, dus ben ik langzaam weer begonnen met het eten van gluten. Mijn ouders wisten (gelukkig) van niks, dus bij hen at ik glutenvrij. Op school en in mijn vrije tijd kocht ik broodjes, koekjes en allerlei andere dingen. Deze periode is vanzelf weer overgegaan. Tegen de tijd dat ik ging studeren, at ik weer volledig glutenvrij. Achteraf wijt ik het aan het puberbrein, want pubers hebben moeite het zien van ‘oorzaak - gevolg’. Nu heb ik geen moeite om me aan het dieet te houden. Ik weet inmiddels wat de gevolgen zijn als ik weer gluten ga eten. Ik word dezelfde dag nog ziek en ben de dagen erna erg zwak.


Studeren

Tijdens mijn studentenperiode heb ik genoten ondanks het glutenvrije leven. Ik ging gewoon uit eten waar het kon, en kookte samen met vriendinnen. Ik ben nooit op kamers gegaan. Het enige risico wat ik nam, waren de sporen van gluten door de hoeveelheid bier in de kroeg. Glazen worden in een spoelbak ‘gewassen’, waar toch veel bierresten in terecht komen. Dat risico neem ik nog steeds als het moet, ik ben toch wel moe na een avondje stappen, maar ik vind het de moeite waard.

Tegen het einde van mijn studie liep ik toch weer rond met vermoeidheidsklachten. De huisarts vertelde me drie keer dat het mijn drukke levensstijl was, maar ik wist beter. Uiteindelijk is er toch bloed afgenomen waaruit bleek dat ik een trage schildklier heb. Binnen een jaar wist ik hoeveel medicijn ik nodig heb, en begon ik mij weer beter te voelen.


Scouting

Ik ben zelf ook lid geweest op scouting en mijn leiding moest mij dus helpen met het glutenvrije dieet. Gelukkig was er ook een leiding die zelf veel allergieën heeft, dus ze wist hoe het voor mij was. Ik mocht altijd mee op kamp en weekendjes weg. Mijn ouders gaven mij dan brood mee, omdat ik dat lekkerder vond, maar voor de rest regelde de leiding mijn eten. De andere kinderen wisten ook dat ik een eigen pakje boter en potje chocopasta had waar mijn naam duidelijk op stond.

De enige keer dat het ooit mis is gegaan op kamp, was met een barbecue. Ik had mijn eigen gedeelte waar ik vlees mocht braden, zodat er geen kruisbesmetting zou ontstaan. Uiteindelijk bleek dat ze bij één stukje vlees de ingrediënten niet goed hebben gelezen. Na het avondeten werd ik heel ziek, en heb ik heel de avond op de wc doorgebracht. Regelmatig kwamen vriendinnetjes even kletsen en vragen of het goed ging, hoewel dat toch wel heel genant was.


Vakantie

Als leerkracht heb je natuurlijk vakantie genoeg. Als het even kan, ga ik dan ook graag weg. Ik geniet het meeste als ik actief bezig ben en vaak uit eten kan. Ik ben dan ook al naar verschillende bestemmingen gegaan, waarbij ik ontzettend veel verschil merk in het aanbod van glutenvrije eten. Ik houd er niet van om heel veel eten mee te nemen. Ik probeer echt de cultuur ook te proeven en dat gaat niet als je Nederlandse crackers met pindakaas gaat eten. Soms zorgt dat voor een uitdaging. Zo heb ik wel eens in Londen 1,5 uur rondgelopen om een lunch te scoren.

Mijn rondreis in Vietnam, Cambodja en Thailand was het beste qua glutenvrij eten. Er wordt ontzettend veel van rijst en ik mocht bijna alle gerechten van de kaart. Op iedere hoek van de straat kun je wel iets eten. Italië is ook een favoriete bestemming, omdat ze vet veel glutenvrije pasta’s en pizza’s hebben. Wat wil je nog meer? Ook voor de wintersport is Italië ideaal, want zelfs op de berg kon ik gemakkelijk lunchen. Denemarken en Zweden is ook goed te doen. Ik ben naar deze landen op kamp geweest. De leiding vertelde me dat ze makkelijk aan glutenvrij brood konden komen wat goed smaakte.

Mijn laatste ervaring met een roadtrip door Europa was niet heel goed bevallen. In twee weken vakantie ben ik drie keer ziek geweest van de gluten. Het verschil was enorm groot, omdat ik in veel steden heel erg heb genoten, maar helaas is niet iedereen eerlijk geweest over de ingrediënten.


Zoals je kunt lezen, heb ik het niet heel moeilijk met coeliakie. Ik leef ook gewoon mijn leven en ik moedig iedereen aan hetzelfde te doen! Mocht je vragen hebben, neem gerust contact op.